دیر زمانی است که این فسقلی جینگولک بوقولی گوگول مگولی! با آن صدای چقل پقلش! از هر آشنا و غریبه ای که گذرش به این وبلاگ می افتد دلبری می کند! غلط نکنم همانی است که آن بالا نشسته برای خودش خط خطی میکند، با آن لپ های وووووووش! 

به هر حال تا چند وقت پیش خودم هم درست نمی فهمیدم چی بلغور می کند! فقط عین این ها که قربان صدقه چشم بادامی و لب و لوچه ی اناری! بچه شان می روند، ابراز عواطف می کردم!  تا این که دوست عزیز و پیله، الهام فیتیله! لطفی نمود و فایل کامل و متنش را برایم فرستاد:

You’re my Honeybunch, Sugarplum, Pumpy-umpy-umpkin

You’re my Sweetie Pie

You’re my Cuppycake

Gumdrop, Snoogums-Boogums

You’re the apple of my Eye

And I love you so and I want you to know

That I’ll always be right here

And I love to sing sweet songs to you

Because you are so dear!

ترجمه اش دیگر با خودتان! (معلومه کم آوردم؟!)

 ***

هوم! واقعا که!

من هم بلدم یک دیگ از کلمات را هم بزنم و بعد هر چه که در آمد کنار هم بگذارم، بشود شعر. البته با افزایش غلظت کلماتی هم چون: سیب، نگاه، زلف، عشق، پنجره، ... !

من از طراوت یک درخت می آیم

کنار نبض افق

در تلاطم بغض ثانیه ها

بعد از هبوط چشم تو

شاید که طعم گس تنهایی

من چگونه آیا؟!

هوم! واقعا که!