|
دوشنبه 20 فروردین1386
اهم! اوهوم! سلام! صبر کنید تا همه چیز را توضیح دهم. از دوستان عزیزی که با جارو و ملاقه و دمپایی به استقبال آمدند تقاضا می کنم با رعایت فاصله قانونی بایستند! راستش را بخواهید موضوع این نیست که من در تصمیم خود شک کرده باشم، یا زبانم لال ملت را سرکار گذاشته باشم یا از این قبیل حوادث! ولی حقیقتی که به آن رسیدم این است: که حقوق یک وبلاگ تنها به صاحب آن وبلاگ مربوط نمیشود. بلکه خوانندگان هم به نوعی دارای حق می شوند. یعنی این طور نیست که بنده نوعی! (رجوع شود به کتاب آلوچه و انواع آن) بیایم در یک وبلاگ را تخته کنم و خوشحال و خندان دستم را بکنم توی جیبم (حالا به شما چه که سوراخ است!) و بروم پی کارم! به عقیده من هر کدام از خوانندگان وبلاگ، حقی بر آن پیدا می کنند که به همین راحتی نمی شود آن را نادیده گرفت. شاید مثال خوبی نباشد اما درست مثل یک شرکت خدماتی است که به دلایل کاملا موجهی به صورت ناگهانی بسته شود .در این حالت مشتریان آن حق اعتراض دارند. البته این موضوع اثبات شده که اصولا اگر حقی هم در میان نباشد، با تلقین کافی می توان آنرا در حقوق مسلم فرد فرو کرد:– این حق توئه آزادی داشته باشی! – این حق توئه که ایرانی باشی! – این حق توئه که هر غلطی دلت خواست بکنی! - این حق توئه که وقتی شوهرت داد زد بزنی در گوشش! – این حق مسلمه توئه که انرژی هسته ای داشته باشی! (از دوستان عزیزی که جوگیر شده اند و فریاد "آلوچه لهیده حق مسلم ماست!" سر می دهند، خواهش می کنم احساسات خود را سرکوب کنند!)
بنابراین اصول جوانمردی و مروت، به من اجازه نداد که با احساسات پاکِ کلفت تر از گلِ شما این چنین بازی کنم! می دانید که امید من به شما مردم شریف پرور است. (حتی شما!) بالواقع به دلایل کاملا ناموجهی! تصمیم نوشتن در اینجا را نداشتم، اما چه کنم که بسیاری از سران ممکلت (سازمان حمایت از آلوچه های دوران، ستاد وبلاگ نویسان علاف، ائتلاف آزادی خواهان قورباغه ای، فراکسیون انتلکتوئل های کچل و ...) و حتی عده کثیری از آن ور آب (به انضمام نظامیان انگلیسی که این ور آب بودند!) به صورت مستقیم و غیرمستقیم درخواست ادامه این وبلاگ را داشتند و معتقد بودند که در صورت تعطیل شدن آن، میزان چرت و پرت های منابع فارسی اینترنت به صورت قابل ملاحظه ای کاهش می یابد. که این مساله بسیار تاسف و تألم مرا برانگیخت!
باشد که پُتکی بر سر ما فرود آید و ما باز در این جرگه درآییم! برمیگردم. ولی... هیچ! تا اطلاع ثانوی:
|
||
نبشته شد توسط کیبورد و با همکاری آلــوچـه هندی
|
||
|
-: درباره نویسنده :-
|
||
به نام خدا، آلوچه* هستم. خوشحال هستم. دانشجوی مهندسی کامپیوتر گرایش پشم افزار هستم. عاشق قورباغه هستم. قورباغه های زیادی طرفدار من هستند. به همین خاطر "رئیس قوری" هستم. بچه مثبتی هستم. خیلی چیزای دیگه هم هستم.
وبلاگ نویسی را از عنفوان طفولیت آغاز کردم. با توکل به خدا، تلاش اساتیدم، تشویق پدر و مادرم و یاری دوستام تونستم به این مرحله از رشد و تعالی برسم. به نظر من مردم و مسئولین باید دست به دست هم بدن تا کلا به شکوفایی برسیم. * آلوچه در لغت به معنای "خل و چل" و در اصطلاح یک میوه ترش است. (ر.ک. لغت نامه بنده خدا) |
||
|
-: چرندیات سابق :-
|
||
| -: خرت و پرت :- | ||
|
||