دل دردهای آلــوچـه

mg6 — Sun, 16 Dec 2007 21:23:18 GMT

و این سان* بود که خشم و غضب اطرافیان مرا بگرفت که از چه روی "بالا به تاریخ" نمی کنی؟ و رعب آنان سخت اوفتاد و اکنون می کنم به شب رسانی (به روز نرسیدم) قربة الی الله...

*برادر ناتنی ای کیو سان

و عده‌ای هم بالاتفاق بر این نظر اجماع داشتند که: "خجالت بکش" و آن قدر اصرار کردند بر این خواسته که به ناچار کشیدم. او هم کشید و دعوا شد! و از قدیم و ندیم گفته بودند که دعوا از گیس و گیس کشی شروع می شود و من هم تاکید کرده بودم که بهترین نقاشیم گل زنبقی بود که در ده سالگی کشیدم اما به خرج کسی نرفت.

عده‌ای از دوستان هم در این میان ما را به شدت از نظرات شفاهی خود بهره‌مند کردند: -دیگه اونجور نمی نویسی. – چه جوری؟ - یه جور دیگه می نویسی. – یعنی چی؟ - یعنی یه جورایی شدی! ممنونم. توضیح کاملی بود.

حالا خلاصه از همین جا خدمت آن عده عرض می کنم که این صغرا بود حالا کبرایش را ببین! تازه از چله در آمده! من به رابطه شصت و شیش و کیشمیش کاری ندارم. ولی به مضرب یازده همان اعتقادی را پیدا کرده‌ام که به شش داشتم. اصلا بچه که بودم "دَ بیس سی چل" را با شصت و شیش تمام می کردم. اگرچه شصت و چهار مهم‌تر است اما کلا دنباله، همگراست.

و واقعیت را بخواهید یا نخواهید فرقی نمی کند ولی واقعیت این است که همیشه پاره خط نیست. گاهی هم نیم خط است. آن سرش توی هوا ول است. مهم نیست کجا تمام می شود. یا اصلا تمام می شود یا نه. مهم این است که باید به حال خود رها شود. مثل جمله ای که با سه نقطه تمام می شود اما تمام نمی شود.

و بیشتر از این اگر واقعیت را بخواهید باید رجوع کنید به فصل آخر کتاب "الآلوچة مع الکلوچة فی کوچة البغلی تنتظر السرکاریّون".

و البته بررسی های زیادی کرده‌ام. چند سالی است دارم در آزمایشگاه شخصی‌ام روی این موضوع کار می کنم. بسانِ مو آشفته‌ی عینک قطوری در فضای نیمه تاریک آزمایشگاهی پر از ظرف و لوله و مواد ساعت‌ها وقت گذاشته‌ام. جا به جا کرده‌ام. کم و زیاد کرده‌ام. انفجارها داشته‌ام! اما آخر سر فقط به یک نتیجه رسیدم و آن هم اینکه " آدم خودش باید عاقل باشد!"

و هنوز سئوال این جاست که چرا؟ واقعا چرا؟! باید بگویم چون که زیرا. و دلیل دیگر این که قورباغه هم هر چند وقت یکبار پوست می اندزاد و لباس نو بر تن می کند! اگرچه دوران نقاهت به طول انجامد. برای اطلاعات بیشتر دوست داشتید می توانید رجوع کنید به داستان کرم و قوری، هر چند که ربطی نداشته باشد!

من چیزی را انکار نمی کنم. تکذیب نمی کنم. تایید هم نمی کنم. این کاغذها و تشکیلات را هم جمع کنید. من زیر چیزی را امضا نمی کنم. بی خود هم سعی نکنید اعتراف از من بگیرید. این چسبندگی ها به من نمی چسبد! این طوری شده و آن طوری شده به من نمی چسبد. شاید "به سرش زده" "پاک خل شده" یا همچین چیزهایی بچسبد. اما از آن یکی برچسب ها نمی چسبد. هم می خورم! از این مراسم طلایی رنگ و همین حالا و تیر و بن بست و این‌ها که لب هایشان را جمع می کنند و می گویند: "هوشکو منو دوس نداره" بدم می آید! محو باشد بهتر است. از پس چند تا فیلتر بلور همه نمی فهمند توی عکس چه خبر است. کسی هم شاکی نیست. به طفره رفتن هم ربطی ندارد. این جور بهتر است. خیلی بهتر است. تلاش شما هم برای گرد و خاک به پا کردن بایّ نحو ٍ کان بی نتیجه است! انتظار هم سازنده است!!! مشکل دیگری هم اگر هست با روابط عمومی تماس بگیرید! همین.

ستاد اطلاع رسانی آلوچه و حومه

onhphtz....

mg6 — Wed, 07 Nov 2007 07:18:18 GMT

اگر متن فوق (یا زیر) را برعکس می‌بینید، کلیک راست کرده و سپس گزینه Encoding را انتخاب نکنید چون ربطی به آن ندارد. سپس کلیک چپ کنید و بعد کلیک راست کنید و این کار را ادامه دهید تا ماوستان دچار مشکل فنی شود.
راه حل دیگر برای رفع این مشکل این است که مانیتور را چپه کنید و بخوانید.
اگر فکر می کنید مانیتور دچار صدمه می‌شود بر روی دستان خود قرار گرفته و به صفحه مانیتور نگاه کنید.
اگر دستانتان خسته شد می توانید به حالت عادی نشسته، بدون تکان دادن سایر اعضا کله‌تان را 180 درجه بچرخانید و بخوانید.
اگر گردنتان شکست، مشکل خودتان است. می‌خواستید هر کاری من می‌گویم نکنید.
اگر هنوز هم مطالب را برعکس می‌بینید، قطعا مشکل از خودتان است. از دوستان خود بخواهید که آنها هم به این متن نگاه کنند (و بگویید که فقط افراد نظر کرده آن را درست می‌بینند) می‌بینید که همه موضوع را انکار می‌کنند و نوشته ها را درست می‌بینند!* پس سریعتر با پزشک خود تماس بگیرید. ( اگر آنها هم مشکل شما را داشتند، بگویید روش های بالا را امتحان کنند و منتظر حرکات عجیب غریب از آنها باشید. در این قسمت می‌توانید کمی بهشان بخندید. بعد به اتفاق هم به پزشک مراجعه کنید.)
اگر باز هم بعد از طی همه این مراحل مطالب را چپکی می‌بینید.... اصلا کی به شما گفته بخوانید؟ هان؟ مجبورتان که نکرده‌اند دل دردهای خصوصی مردم را بخوانید. والا!

* نکته انحرافی: متن فوق (یا زیر) فقط برای کسانی که به آلوچه ارادت دارند برعکس نشان داده می‌شود!

کلا شاعر می‌فرماید: چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.

ش. م. ۲۵/۰

mg6 — Fri, 02 Nov 2007 01:16:18 GMT

خبر:
آمریکا چندی پیش اعلام کرد:
"ما رسما از بهبود اوضاع در کشور ایران ناامید شدیم و دیگر امیدی به اصلاح قانون کپی رایت در این کشور نیست. البته ما ایرانیان را از خدمات رایگان محروم نمی کنیم، بلکه با روشی بهتر به هویتشان لگد می زنیم و کلا آنها نادیده می گیریم. سیاست ما این است که این کارها را یواش یواش می کنیم تا وقتی که زیر بار فشار کاملا له شوند. ما هر کار دلمان بخواهد می کنیم چون می‌خواهیم زورمان را به رخ بکشیم. حرفیه؟!"
البته آمریکا به این صراحت و تفصیل این حرف را نزده. بلکه فقط با حذف کشور ایران از لیست کشورها در فرم ثبت ایمیل یاهو این پیغام را داده!

انعکاس خبر:
به نظر بعضی ها این اشتباه سهوی بوده و کسی که داشته لیست کشورها را وارد می کرده یک لحظه عینکش جا به جا شده و ایران را ندیده! به اعتقاد این دسته از افراد باید برای یاهو یک عینک بزرگ خریداری کرد تا کشور ایران را روی نقشه جهان ببیند!
عده دیگری در اعتراض به این کار پرچم آمریکا را سوزاندند و خاکسترش را به باد دادند و یکبار دیگر خاطر نشان کردند که: مرگ بر آمریکا !
عده ای دیگر هم که کلا بی خیال بابا! حالا مگه چی شده؟
اما عده ای که این وسط به غیرتشان برخورده دارند یک بمب صلح آمیز! می سازند. این بمب ربطی به انرژی هسته ای ندارد! بلکه فقط با لینک کردن یک صفحه در اعتراض به این مطلب هست. هرچه تعداد این لینک ها بیشتر شود، page rank آن در گوگل بالاتر می آید، تا حدی که وقتی کلمه yahoo mail جستجو شود اولین لینک مرتبط این سایت باشد. (مشابه کاری که برای arabian gulf انجام شد.) می دانید که در درجه بندی سایت ها از نظر گوگل، تعداد لینک های داده شده به یک سایت پارامتر مهمی در نتایج جستجوست. به این می گویند بمب گوگلی و یکی از بهترین راه ها برای کسانیست که فریادشان در دنیا به جایی نمی رسد!

تحلیل:
شاید کسانی که پایه گذار این اعتراض بوده اند، هدفشان اعتراض به یکی از بزرگترین پورتال های اینترنتی یعنی یاهو بوده، اما واقعا چه انتظاری می توان داشت از برخورد چنین سایت هایی با کشوری که ساده ترین قانون یعنی "کپی رایت" در آن رعایت نمی شود؟
اما اگر به این نکته توجه کنیم که این کار فقط اعتراض به کسانی نیست که در آن ور آب این کارها را می کنند، بلکه اعتراض به سیاست کسانی است که در این ور آب زمینه چنین کارهایی را فراهم میکنند و با شنیدن این خبرها ککشان هم نمی گزد، آن وقت این کار به جا و حتی ضروری به نظر می‌رسد. فراموش نکنیم که بی توجهی به مسئله کپی رایت و دیگر مسائل حوزه IT عواقب بدتر این هم خواهد داشت.
با توجه به این نکته من فکر می کنم لینک کردن این سایت وظیفه هر وبلاگ نویس ایرانی است. (خصوصا با توجه به اینکه سایت "بلاگفا" به تازگی rank بالایی در سطح جهانی پیدا کرده و می تواند کمک زیادی به این مطلب بکند.) شاید از این راه بتوانیم به جهانیان بفهمانیم که ملت ایران از این که این طور مورد بی توجهی واقع شود رنج می برد و خواهان رعایت قانون در کشورش است. شاید!

بد نیست نگاهی هم به اینجا بیندازید.

پی نوشت:
1. برو اون ور داد می زنما !
2. اصولا یک چیزهای دیگر می خواستم بنویسم، اما با این مساله که مواجه شدم ترجیح دادم فعلا به این مطلب اشاره کنم تا بعد. به زودی با مطالبی جفنگ تر از پیش به روزم!
3. مراتب تقدیر و تشکرم را از همه شرکت کنندگان در مسابقه پست قبل، در کامنتها به حضور منورشان پرتاب کرده ام.

ش.م. : 5/0 !

mg6 — Tue, 09 Oct 2007 21:06:18 GMT

) ان شاءالله که عبادات همه مقبول باشد و در راستای تقویت اراده گامی بلند برداشته باشند. شکر خدا بنده هم در این ایام خلوص عجیبی پیدا کرده بودم. به لطف این ویروس آنفولانزا، گوله گوله اشک بود که از چشمان و دماغم سرازیر می شد. اصلا هر کس می دید هنوز روضه نخوانده اشکم سرازیر است، غبطه می خورد به حالم و شدیدا التماس دعا می گفت. همه مانده بودند که این دیگر چه اندازه خلوص و خشوع به درگاه احدیت است که شبانه روز آدمی این چنین گریان باشد. خلاصه عجیب حالی بود. کم کم داشتم جزء بندگان مقرب می شدم که ناگهان حالم خوب شد و ویروس کذا رفت که رفت!

) یک پسربچه شیطان ده یازده ساله که مدام در حال ورجه وورجه است و یک روز توی هفته می‌رود دعوای شلنگ آبی با اون کوچه‌ای ها و با پاک کن و بند پرده شیشه می‌شکند و هر دو دقیقه یک بار در مورد هری پاتر و فوتبال نظرخواهی می‌کند (تمام وردهای اجق وجق هری پاتر و همه مشخصات بازیکنان لیگ‌های برتر اروپا را حفظ است) و روی صندلی بالانس می‌زند و کف اتاق شیرجه معلق می‌زند و با مداد لامپ می‌شکند و در بهترین حالتش ادای یک بچه مظلوم را در می‌آورد، آیا چگونه می‌شود خطش را خوش کرد؟!

) چرا هیچ کس نگفت این لینک دانلود فیلم بوگومس بوگومس که سمت چپ در ستون صدای وبلاگ گذاشته‌ام نصفه نیمه کار می‌کند. هان؟! چرا همه‌تان اسکرول را می برید پایین که تازه ببینید کدام لینک را می‌گویم؟!
لینک را عوض کردم. هر کس ندیده خودش از دیدار آن جینگولی سه ساله انگلیسی محروم شده.

) جریان این بازی های وبلاگی هم شده، جریان این سریال های ماه رمضان. (چون موازی است از قانون جمع جریان ها تبعیت می کند.) همچین که دیدند مردم از دو تا جن و پری و فرشته و شیطان خوششان آمده، بدو بدو رفتند الیاس را ساختند. حالا این بازی ها هم یک زمانی در شروع جذابیت داشت آن هم به دلیل فراگیرشدنش. حالا هر جا می روی می بینی یکی بازی راه انداخته که چیزترین چیزی که تا به حال چیز کرده ای چیست و چرا؟ حداقل پنج مورد نام ببرید!

بر این اساس بود که تصمیم گرفتم من هم از خودم چند تا بازی تراوش کنم. البته نوعش کمی متفاوت است:

1. " قایم باشک وبلاگی". به این ترتیب که من می روم چشم می گذارم، شما هرکاری دلتان خواست بکنید. یعنی هر چی دلتان خواست تو کامنت ها بگویید. بعد من مثلا یهو مچتان را بگیرم. گفتنی است این بازی بیشتر جنبه مزاح دارد.

2. این بازی که "بگرد پیدایش کن" نام دارد به این صورت است که سه قسمت کوچک (در حد نقطه) از وبلاگ را لینک کرده ام به یک عکس. شما باید با گرداندن ماوس در اقسا نقاط وبلاگ، این سه جا را کشف کنید و و کلمه رمز را در کامنت بگویید تا یابندگان مشخص شوند. کلیه برندگان می توانند یک سیم کارت "از کی تا حالا" به قید قرعه برای خودشان تهیه نمایند. گفتنی است این مسابقه اصلا سرکاری نیست و حوصله مخاطب را می طلبد.

3. بازی آخر که به "هُُب کامنتی" معروف است، روال آن به همان ترتیب بازی هُب 5 تایی است. یعنی کسانی که کامنت های مضرب 5 را می گذارند باید در کامنتشان حتما قید کنند: "هب". هرکس هم نگذارد می سوزد و از دور مسابقات خارج می شود. گفتنی است این بازی جنبه مزاح ندارد. گفته باشم!

بدین ترتیب از تک تک شما دعوت به عمل می آورم برای شرکت در بازی های فوق الذکر.

ب.ت.چ.ن. : دست خودم نیست. پاییز که می آید گلابی ها گم می شوند.

ش.م. : 0/۷5 !

mg6 — Sat, 22 Sep 2007 09:07:18 GMT

با آرزوی قبولی طاعات و عبادات شما روزه دار عزیز، حواس شما را به دیدن عکس های زیر پرت می‌کنم.

لازم به ذکر است تصاویر فوق فقط جهت تقویت اراده و تقویت مبارزه با هواهای نفسانی و قبولی بیشتر روزه (!) قرار داده شده است. و هیچ قصد و غرض و مرض دیگری در کار نبوده. فلذا سعی کنید حتی‌الامکان در ساعات روز و پیش از افطار مراجعه و یا حتی به دوستان خود معرفی کنید!

با تشکر از همکاری شما.

پی 1 نوشت: دیده‌اید وقتی آدم روزه است، هزار جور افکار و هوس های عجیب سراغش می‌آید و چیزهایی که تا به عمرش هوس نکرده بود هوس می‌کند و وقتی از کنار مغازه هایی که انواع و اقسام خوراکی ها دارند رد می‌شود دلش هوس خیلی چیزها می‌کند و وقتی می‌خوابد خواب هزار و یک جور خوردنی می‌بیند و برای افطار هزار جور نقشه می‌کشد که چی بخورد و موقع سحر از ترس این که مبادا گرسنه یا تشنه بماند هی یک لقمه یا قولوپ! اضافه می‌کند و اصلا فکر همین که تا غروب چیزی نباید بخورد باعث می‌شود از همان موقع احساس غش و ضعف کند (معلومه دارم خودمو می‌گم؟) و با هر بوی ملایمی که می‌آید هوایی می‌شود و ساعات و دقایق مانده تا افطار را حساب می‌کند (خودتی) و خلاصه همه خوراکی ها جان می‌گیرند و جلوی چشمش رژه می‌روند؟

دیده‌اید؟

به این می‌گویند: توهم گرسنگی!

پی 2 نوشت: عاطفه های خود را تحریک کنید ولو به قدر یک لیتر بنزین! چرا که اساسا مشکل مداد و پاک کن عده ای با بنزین حل می شود!

شمارش معکوس : یک

فاتحه نوشت: و "رضوان" نام ملکی است که در ماه رمضان درهای بهشت را می گشاید... چهل روز گذشت...

mg6 — Thu, 13 Sep 2007 14:10:18 GMT

با سلام. به وبلاگ ام جی شیش دات بلاگفا دات کام خوش آمدید.

لطفا برای دریافت اطلاعات بیشتر شماره (1)

برای دریافت اطلاعات کمتر شماره (2)

برای دریافت اطلاعات کلا! شماره (3)

برای اتصال به اپراتور دوم تلفن همراه، به همراه صدها جوایز ارزنده، از کی تا حالا؟! شماره (4)

برای آگاهی از آخرین اطلاعات شاخصه های بورس و قیمت اجناس به خصوص زولبیابامیه شماره (5)

برای دریافت بنزین آزاد و کارت باهوش ِ سوخت ِ سرقتی شماره (6)

برای دریافت مجموعه کامل سریال جواهری در آشپزخانه شماره (7)

برای آگاهی از فایل سیستم های لینوکس(vfs - ext2) و مهندسی معکوس با استفاده از ابزارهای Source navigator، Understanding، Imagix و Crystal به منظور استخراج معماری فایل سیستم با دیدگاه bottom-down به همراه لیست کامل system call ها در لینوکس شماره (8)

برای ارتباط مستقیم با عمو پورنگ شماره (9)

و برای سرکار گذاشتن ملت که چقدر صفا داره شماره های 1 تا 9 را جمیعا وارد کنید.

[بی خود به خودتان زحمت ندهید که فکر کنید که فکرهایتان را بکنید که به طریقی به صورت غیر مستقیم و با لحنی آمیخته به لطافت به طوری که به شخصیت کسی خدشه وارد نشود، سئوالی مطرح کنید که به نحوی حاوی این سئوال باشد که : تو هنوز آدم نشدی؟! چون هنوز آدم نشدم. مرسی.]

یک اصل کلی هست که می‌گوید: هر کس گاگول* باشد همه جا آدم‌های گاگول سر راهش سبز می‌شوند. (یعنی برای مثال حتی اگر داری توی خیابان صاف صاف مثل بچه آدم راه می‌روی، حتما باید یک چلمنگ آسمان جُل به تورت بخورد) می‌گید نه امتحان کنید!

حالا من نمی دانم چرا این قبیل اتفاقات همیشه باید سر من فرود بیاید. (خودتی!) حالا کدام قبیل اتفاقات، عرض می‌کنم. یعنی عرض نمی‌کنم. عمرا عرض‌کنم. دهه، من بشینم عرض کنم که شما بخندید؟ نه جانم. ابدا. فعلا در خماریش بمانید. (تا بعدا که حشیش ها از مرز برسه)

حالا گذشته از این مسائل، چند وقتی است پدیده های تلفنی عجیب غریبی پیش می‌آید. به نحوی که افسوس خوردم ای کاش ضبط می‌کردم و من هم برای خودم دم و دستگاهی راه می‌انداختم. ملت علاف سرچ می‌کردند و هی می‌آمدند از وبلاگ دانلود می‌کردن، آمار وبلاگ بالا می‌رفت! که حالا توجه شما را به متن این مکالمات جذب می‌کنم.

(تصور کنید ساعت 1 شب که آدم دلش هزار راه نرفته (امشب ساعت بیست) می‌رود، یکی زنگ بزند.)

- هائو!

- بله؟؟

- منیبثقیزشصاجضوتب %$#!@&^&@ !

- جانم؟!

- هائو...

- فکر کنم خیلی اشتباه گرفتید!

- ^*&#$@~!پوفر$خهراکو^%فعقل&*$ داسیز%@# !

- به جان شما، من یه کلمه هم از حرفاتون نفهمیدم. اینجا ایرانه. الانم ساعت یک شبه. روشنه؟

- بوق بوق بوق...

فکر کنم بلغارستانی بود. بدجوری کلمات را بلغور می کرد!

این یکی آخرش بود:

- بله

- الو سلام. آرش هست؟

- علیک سلام. نه خیر اشتباه گرفتید.

- الو؟ آرش نیست؟

- عرض کردم اشتباه گرفتید آقا. کری؟

- نه اشتباه نگرفتم!

- د! آقا من میگم اشتباه گرفتید. عجب آدمیه ها

- الو… صدا میاد؟ من با آرش کار دارم.

- چیزه… آرش رفت بیرون. گفت ساعت 9 شما بیاین این جا!

- من ساعت 9 بیام اونجا؟؟؟

- بله بله. ساعت 9 بیاین این جا. رو به روی چیز… پارک!

- چیزه… من اشتباه نگرفتم؟ با آرش … این شماره…

- نه درست گرفتید! تا تو باشی حرف گوش کنی!

- ام… فک کنم اشتباه گرفتم… ببخشید…

- نه به جون شیش تا بچم درست گرفتی! مگه با آرش کار ندارین؟…

- بوق بوق بوق …!

پوف!

ــــــــــــــ

* این کلمه عاریت است.

پ. ن. آدمیت تنگدل است. یک قورباغه هم در گلویش گیر کرده.

ش. م. دو

mg6 — Tue, 21 Aug 2007 18:20:18 GMT

قناری‌های این حیاط کوچک درست یک هفته است که نمی‌خوانند. مرغ عشق ها خزیده‌اند کنج قفس. "تکویر" عبدالباسط، فضا را پر کرده. انگار لا‌به‌لای شاخه‌های درخت مو می‌پیچد و به آسمان می‌رود. آن قدر عمیق و حزین است که آدم را می برد تا ژرفای یقین به هر آنچه ماورای این جهان است؛ و اذا الشمس کورت. و اذا النجوم انکدرت...
بوی گلاب، بوی حلوا، بوی غم...

نمی‌خواستم اینجا از تو بگویم، خاطری آزرده شود...
اما...
شاید کسی گذرش به اینجا بیفتد و برایت هدیه‌ای بفرستد. برای تو که می دانم آن‌جا جایت خوب است. مگر وقتی کسی را به مهمانی دعوت می‌کنند، از او استقبال نمی‌کنند؟ می گویند کسی که در مجلس مولایش اباعبدلله رفتنی شود، دعوتش کرده‌اند. می گویند کسی که از خانه خدا آمده باشد تا چهل روز آمرزیده است...

نمی‌دانم چه بگویم. هفت روز گذشته ولی هنوز بغضی ناتمام، مرا به یاد خاله‌ای مهربان می‌اندازد...

زود بود برای رفتن، زود...

WHY

mg6 — Thu, 09 Aug 2007 22:46:18 GMT

شهر کوچکی است. یکی از همین شهرهای اطراف تهران. اطراف که می گویم راه دوری مقصودم نیست. کافی است چیزی حدود بیست کیلومتر از مجلل ترین خانه های تهران فاصله بگیری، تا برسی به خانه هایی که دیوارهایش عریان است. آجر و سنگ و سیمان بی قاعده و تشریف در هم آمیخته تا چهار دیواری بسازد. خانه های کوچک، کوچه های تنگ و باریک و درهایی که عصرها به کوچه باز می شود و بچه ها و زن ها این جا و آن جا جمع می شوند.

شهر ظاهری موجه دارد. در نگاه اول به نظر نمی رسد در تقسیم بندی جغرافیای پول، آن را ذیل "مناطق محروم" بیاورند. اما به قول کسی: "این روزها دیگر کمتر فقر را در کوچه و خیابان می‌بینی، فقر در پستوی خانه ها پنهان شده". توی همین خانه های کوچک که به ظاهر چیزی کم ندارد – اگرچه در نهایت سادگی باشد- کافی است پای درد دل مردمانش بنشینی، تا آن فقر خزیده در پستو را بیابی.

نزدیک یک ساعت است توی ماشینیم. می رسیم به محله ای که به آن می گویند: عمارت! عمارتی که نمای خانه هایش کولرهای آبی است و رخت های آویزان و مشتی خرت و پرت که از ایوان و بام سرک می کشد!

کوچه بوی نم می دهد. در فلزی رنگ و رو رفته ای به رویمان باز می شود. فاطمه سادات تازه عروس است. دختری مثل همه دخترهای پایتخت با همان آرزوها و آمال. با این تفاوت که زندگی کوچکش به این جا سفر کرده. "سید قاسم نمی توانست تهران خانه اجاره کند." خانه ی کوچک و آراسته ای دارد؛ اگرچه خیلی چیزها را ندارد.

چند ساعتی می نشینیم و حرف می زنیم ...

وقتی بلند می شویم، شب سایه اش را روی شهر کشانده. این جا هم شب همان شکوه را دارد. برای شب فرقی نمی کند کجا باشد. همه جا همین عظمتِ عمیق و تاریک را نشان می دهد. از راننده آژانس می پرسیم تا شهر (تهران) چقدر می بری؟ می گوید تا اول شهر 6000 تومان، تا آن سر شهر 12000 تومان. سوار می شویم. می گوییم چرا این قدر گران؟ می گوید وقتی بنزین لیتری هشتصد تومان آزاد خریده ام، کمتر از این نمی توانم ببرم.

- مگه سهمیه ندارید؟

- ای بابا خانم، این حرفا مال تهرانه. ما ثبت شده ایم. کد داریم. اما هنوز سهمیه ما رو ندادن. به این زودی ها که به اینجا رسیدگی نمی شه.

مُسن است. ته ریش سفیدش رنج سال هایی را نشان می دهد که به قول خودش پی یک لقمه حلال بوده. چهره ای مهربان دارد. حرف هایش به دل می نشیند:

- خانم، اگه یه ماه قبل بیان بگن تو کی هستی، شغلت چیه، چقدر بنزین می خوای، بیا این سهمیه ت، بعدش سهمیه بندی کنن ما اعتراضی داریم؟ اما با این وضع، این همه گذشته هنوز به تاکسی ها و آژانس های اینجا رسیدگی نشده، خوب معلومه هیچ کس براش صرفه نداره. تمام تاکسی های اینجا خوابیدن. فقط کسایی مثل ما که آزاد می خرن می تونن کار کنن.

مکثی می کند. به کوچه ای اشاره می کند:

- این کوچه رو می بینی؟ تو همین کوچه پریشب یکی از راننده ها سکته کرد. افتاد تو خونه. از کار و زندگی افتاده بود. از کجا بیاره بده زن و بچش؟ سکته کرد افتاد تو خونه. یکی دیگه از این خطی ها هم چند شب پیش تر ته عمارت سکته کرد مُرد. کی می فهمه داره به مردم فشار میاد؟ برای پولدارا که فرقی نمی کنه. ما داریم تاوون میدیم.

دهانم قفل شده. باورم نمی شود چقدر ساده می شود زندگی را از آدم ها گرفت. وارد جاده می‌شویم. آسمان را نگاه می کنم. تنها چند ستاره بی رمق چشمک می زنند. نمی دانم چه بگویم. کمی دیگرکه برسیم، انعکاس نور برج های بلند شهر، همه چیز را از یادمان می برد.

مرد آهی می کشد. انگار که نمی داند از کدام دردش بگوید:

- ما هم یه روزی تموم می کنیم. خلاص. زندگی هم دیگه سهمیه بندی شده.

پی نوشت: نمی خواستم داستان بگویم. نمی خواستم حتی انتقادی کنم. فقط می خواستم بگویم وقتی زیر کولرهایمان می نشینیم، جوری تصمیم بگیریم که زندگی مردم سهمیه بندی نشود. همین.

پنج

mg6 — Sat, 21 Jul 2007 10:49:18 GMT

جواهری در تهران:

- چشم بادامی جان، برو برای آشپزخانه قصر کمی مرغ و گوشت بخر.
- آه بانوی من! مرغ و گوشت خیلی گران شده بانوی من.

- اشکالی ندارد. برو کمی حبوبات بخر.
- آه بانوی من! حبوبات هم گران است بانوی من.

- پس برو کمی میوه بخر.
- آه بانوی من! میوه هم گران شده بانوی من.

- لااقل برو از آن باغ هایمان در اطراف شهر میوه بیاور.
- آه بانوی من! بنزین سهمیه بندی شده بانوی من!

- پس ما چه غلطی بکنیم؟!
- آه بانوی من! نمی دانم بانوی من! می توانیم سر مردم را با سریالمان گرم کنیم بانوی من!

کار من شده گرفتن سوتی های گزارشگرهای فوتبال:

- ... و توپ از خط طولی زمین، از کنار دروازه بیرون میره!
- ... پاس می کنه روی دروازه... !
- طبق گفته سرمربی، تیکتاک این تیم... !
- توپ از بالای دروازه خیلی می گذره!!

الگوریتم MD5 Hash کاری که می کند این است که تمام داده را - هر چقدر که باشد - توی 128 بیت می چپاند و بیرون می دهد. یک جور رمزنگاری. اگر می شد برای ترافیک از این الگوریتم استفاده کنیم یعنی در خیابان های پر تردد، ماشین ها را هش کنیم، بفرستیم توی پورت سریال ( در این جا پورت سریال همان خیابان است) و بعد در مقصد دیکود کنیم، خیلی خوب می شد. فقط حیف که عدد با ماشین یک کم فرق می کند. یعنی بعد از دیکود ممکن است هیچ سرنشینی زنده نباشد!

یک جور حس نیوالکتروزاسیون آمیخته با سماجت یک موجود یک دنده ی حرص دربیار با سُس اضافی!

جمله ی معروفی هست توی تاریخ که می گوید: "اسکندر! کتابخانه ها را دریاب؛ کتاب نویس از کتاب خوان بیشتر است." فکر می کنم دیگر وقتش باشد من هم به نوبه خودم این جمله را به تاریخ اضافه کنم: "آلوچه! اینترنت را دریاب؛ وبلاگ نویس از وبلاگ خوان بیشتر است!"

ـــــــــــــــــــ

پاوبلاگی: دیدین این کتابایی که حرف اول اولین پاراگراف رو بزرگ می‌نویسه؟ درست مثل وقتیه که تلویزیون رو روشن می‌کنی و یهو داد می‌زنه، چون نفر قبلی به هر دلیل یا مرضی تا آخر زیادش کرده بوده. بعدش کم که می‌کنی میشه ادامه پاراگراف. مگه نه؟! (صداتو بیار پایین)

هذیان 2

mg6 — Tue, 17 Jul 2007 15:17:18 GMT

سالی یه بار هذیون. مشکلی که نداره؟ می دونم. می شناسمشون. حتی یه بار یکیشون دیدم. ولی من زدمش رفت. خواب نبودم. نمی فهمه داره چیکار می کنه. شوخی نیست. جدی هم نیست. مگه صفر و یکه؟ باید سنگ به سرش بخوره. ولش کن. ولی تازه شدم دو سال پیش. بادبادک دیدی؟ ما به چیزی قائل نیستیم. حتی نمی دانیم به چه چیز قائل هستیم. همینه دیگه. دلش خوشه. امشاسپندان. باید شروع کنم سر و ته بنویسم. هر جایی که بخواد صاف و صوفش می کنه. ربودن؟ فکر می کنه داره توی جاده میره. ولی داره خودش می سازه. یه آدم خوب که خیلی هم خوب نیست. مثل تفاله های قهوه. خیرش به دیگران نمی رسه. دوئل. آخرش همینه. ولی منم نمی دونم. ریرا. به ساز من برقص. ده تا تغییری که توی ده سال کردی. کیک قهوه ای. نباید می خوردی. مثل چشمه است. باید شمرد. نه من حالم خوبه. بهتر از وقت هایی که همیشه خوب بودم. شب و ماه. نوشتم. لذت نمی برم دیگه. فکر می کنم تا همین جا بسه. حوصله بچه بودن هم ندارم. دهکده دیوونه ها. بزرگ باش و فکر کن. نشونم بده. دو. فاصله اش بیشتر و بیشتر میشه. این جوری خیلی بهتره. قالب که متفاوت باشه مجسمه ها فرق می کنه. پلورالیسم. کثرت در وحدت. از این مشت اراجیف. باور کن فرق داره. کدوم سقف؟ دیگه آخراشه. حرفی نیست. قول میدم. از این بهتر میشه. زوریخ. مونیخ. مثل قانون چهارده. برو. جوهرش خشکه. منم میام. نقطه خودش گذاشته میشه. چقدر فرق کرده. دمپایی. اولین چیزی که دیدم. تمومش کنیم؟ به این چیزها نیست. حتی به این صخره بزرگ. اهداف بزرگ. موج. ولش کن این حرفا رو. بریز تو یه گونی بذار سر کوچه. بخند. حتی اگه تمام وجودت ناراحته. تفسیر تک تکش من باید بگم. هذیون هم هذیونای قدیم...